Aldığım her nefesin zehir olmasından, hayatımın çoğunu hastanelerde geçirmekten, kötüyken bile “İyiyim.” demekten, insanlardan, onların ön yargılarından, yanlış yapma korkusundan, derdimi anlatamamaktan, anlaşılamamaktan, sevdiğimi anlatmaya çalışmaktan, kırgınlıklarımı içime atmaktan, karamsarlıkla suçlanmaktan, aradığım zaman telefonların açılmamasından, aldatılmaktan, aldatamamaktan, değersizleştirilmekten, sevdiklerime uzak kalmaktan, sevdiğini söyleyip nefretini kusanlardan, ölümlerden, ilaç içmekten, içtiğim ilaçların yan etkilerinden, sürekli “Aman, nöbet geçirmeyeyim.” korkusundan, yapmacık sevgi gösterilerinden, yalnız kalmak istediğimde dibimde bitenlerden, yalnız kalmak istemediğimde bir mesaja bile cevap vermeyenlerden, sevginin çözüm olacağına inanmaktan, yok sayılmaktan, saygısızlıklardan, bencilliklerden, yüreğim ağzımda yaşamaya çalışmaktan, üzülmekten, üzmekten, kalitesizlikten, cahillikten, sürekli “Para yetecek mi?” düşüncesinden YORULDUM.
“yoruldum değiştirmekten kanını yüreğimin
ne zaman bitecek bu hüzün?”