İnsan Sorunsalı

Elini uzatıyor musun bana?
Ben mi görmüyorum yoksa?

Ben hep kendimi birilerine adadım
Bak sonunda tükendim, kalmadı hiç tadım .

Sarılmak istedim sıkıca sevgilere
Şarjım bitti hep muhabbetin demli yerinde.

Anne babamı hep üzdüm
Alt tarafı bir bedende bir çift gözdüm

Hiçbir konuda demedim kendime "iyi"
Gördüm âlemi, çektim kendi fişimi.

Ortalama hayatlardı hep benim işim
Yok mu ki yakınlarda şöyle bir genel seçim?

"Canım" dediklerim ya hastaydı ya da serseriler
Bütün bu dertler beni perişan eder.

Paraya önem vermem dedikçe ben ,
Azalıyor sanki rızkım , ama neden?

İsyan değildir bu , yanlış anlaşılmasın ,
Bir "Gül"üm , tomurcuklar artık yeni güne uyansın...

Neşeli Öyküler

Zorlamayla neşeli öyküler yazılmıyor Tanrım.
Ama hayatımın her anında bir hüzün saklarım.
Şu kısa ömrüme ne acılar sığdırdım .
Hayır yani hepsi mi benim salaklığım?

Seviyorum böyle saçmasapan konuşmayı.
İyi bilirim ne de olsa ordan oraya savrulmayı,
Ağlarken bile neşeli satırlar yazmayı.
Hiç gelmez ki ömrüme Temmuz ayı.

Uzak durmalıyım dediğim her şeye battım
Herkesin gözünde belki gereksiz bir insandım
Oysa sadece huzur arandım
Saçmalıklar zincirine bir halka daha kattım.

Sevmek diyorum işte sevgili Tanrım ,
En çok da sevdiğini mi sınıyor herkes?
En çok sevdiğini mi atıyor cehenneme?
En çok sevdiğine mi sebil ediyor acıları?
Ne
Anlamı
Kaldı?

Düşen.

Daha bir bakımlıyım son zamanlarda. Bakım dediysem işte en azından pantolonun üstüne uygun renkte tişörtler seçiyorum. Gülmeye daha çok önem veriyorum. Çünkü "Gül!" diyorsun ben orda bitiyorum . Sen öyle dediğinde hep bana seslendiğini düşünüyorum.
Çok güzel kullanıyorsun her şeyi. Bütün fırsatları çok iyi değerlendiriyorsun. Oyalamak mı? Salaklık mı? Kötü bir şey yapmıyorum. Yaptığım tek şey inanmak sana. İnsanlara anlatmıyorum seni. İnanmazlar çünkü varlığına. Ben bile inanamıyorken buna... Hissetmek isterdim gülümsemeni sonsuzca. Sen hep kaçıyorsun , beklentilerin belki de daha fazla. Kıyılarda gezinmek yeter mi ki her zaman insana? Belki denizin tam ortasında olmak istiyorum , fırtınalar ve dalgalar olsa da? Ama kimin umrunda ...

H.K.K.Uçamıyor

Duvarlar oluşturdular hep önümde . Hep birilerinin kurallarına göre yaşamak zorundaydım . Bu yüzden hep şaşırdım , birçok hata yaptım. Çünkü sürekli bir mücadele içindeydim. Başkalarının kuralları mı yoksa içimden gelen mi? Ya da şunu şöyle yaparsam olur mu düşüncesi. Her zaman beni yedi bitirdi. Beni korumaya çalışırken aslında beni mahveden insanlarla geçti ömrüm. Her seferinde yıkıldım. Sinir sistemi olarak bile tepki verdim. Anlamadılar . Hep suçlu bendim çünkü. Onların istediğini de hiçbir zaman tam yapamadım. İçimden gelmedi hiç. Bu  yüzden hep arada kaldım. Her şey yarım . Her şey eksik. Ne tam onların istediği gibi biriyim ne de kendime göre biri. Sadece saçmalanmış bir ömür birikintisi. Onların istediği gibi olamamak bile üzdü beni. Çünkü en yakınlarımı hiç üzmek istemedim. Sadece her durumda yük oldu her şey omuzlarıma. Bıraksalar , eleştirmeseler artık. Aklım olduğunu ve kullanabileceğimi öğrenseler. Hiçbir zaman anlamayacak kimse beni. Bu dert değil. İnsan anlıyor ki mutluluk kendin olabilmekte gizli . Hiçbir zaman anlamayacaklar beni. Nietzsche'nin dediği gibi sürüde kalıp sürü sevgisi uğruna kendimi unutsam mutluluk gelir mi ki? Bu da olmuyor işte. Anne kuşlar , yavrularını yuvalardan aşağıya doğru itiyorlardı bir belgeselde. Uçmayı öğrensinler diye. Belki ilkinde düşüyordu yavru kuş, ama sonra havada asılı kalmayı öğreniyordu . Hayvanlardan öğreneceğimiz ne çok şey var desene... Elbette hayat kısa ama kuşlar uçamıyor be üstadım .  Bense çığlık çığlığa kendime susuyorum.

Aradan

Aralarda yaşamak hayatı.
Kendince sevmek , uzaktan...
En sevdiğin müzik grubunun
Konserine bile gidememek yalnızlıktan...
Belki cesaret gerek,
Biraz da şans...
Çok lezzetli bir yemeği
Yiyememek hastalıktan...
"Gel!" diyen insanın
Yanına gidememek uzaklıktan ...
Hep "azla yetinirken"
Çoğu bulamamak mı yazılan?
Bu yüzden kaçırmak fırsatları her zaman...
Şarkıdaki gibi: "Hep sonradan gelir aklım başıma ,
Hep sonradan... "

K.Ç

Bütün kötülükleri toprağa gömdüm
Yanlış yapmışım değil mi Tanrım
Topraktan dünyaya o kötülüklerin
Çiçek görünümünde yansıyacağını düşünemedim
Dağıldılar dört bir tarafa şimdi
Toprakta kökleri
Topluyor insanlar demet demet "kötülük çiçekleri"ni
Kokluyor insanlar içlerine çekerek o vahşetleri.
Kötülükler dinmiyor Tanrım.
Üzgünüm,
Ben
Yine
İnsan olamadım.



Baudelaire' e bin selam olsun...

bAHar

Melekler ölür mü hiç?
Hele sen , benim tek çocukluk arkadaşım.
Gülen yüzüm , canım, sırdaşım.
Aynı evi paylaştığım.
Beni yapayalnız bıraktın .
İzmir'den dönmek, ruhunu alırdı belki insanın ,
Haklıydın .
Ama ben kimsesiz kaldım.
Beş yaşındaydım.
"Bana bıraksanız ölmesine izin vermezdim."
Deyip ağladığımı hatırlarım.
Geçen yirmi küsür seneye rağmen ,
Nisan aylarından da kaçarım ben.
Bahar mı gelirmiş bu ayda hiç ,
Nasıl da yeşillenir çiçekler?
Ama doğru ,
Bir melek düştü toprağa 5 Nisan' da.
Toprak da geliverdi aşka .
Kimse çok durmadı zaten sonra ,
Birer birer geldiler peşin sıra.
Selam söyle onlara da.
Ben hâlâ o beş yaşındaki çocuk kaldım.
Senden sonra oyuncak bebeğimden başka olmadı hiç sırdaşım.
Gülüşün hatrıma gelir
Ama merak etme ağlamayacağım.

Çelenk

Bütün gün beynime biriktiriyorum yaşananları .
En yakın arkadaşım araba aldı.
Ama benim bundan haberim olmadı.
Hayatla da böyleyiz işte.
Ben ona "en yakın" derken
Sıradan biriyim onun gözünde.
Keşke diyorum
Sonra vazgeçiyorum
Yazdıklarımı okuyunca hiç beğenmiyorum.
Ama yazmam şart.
Senin beni anlamadığın her gün daha fazla yazıyorum.
Sen...
Bahsediyorum hep senden.
Sen ki
Narsist bir kral ,
Asil bir köle gibisin benim gözümde.
Birçok şeyi söyleyemem yüzüne.
Dinlemezsin söylesem de.
Karşında çelenk gibi hissediyorum kendimi .
Anlamıyorum düğüne mi geldim yoksa cenazeye mi?
Çiçek çiçek ruhum ama.
Bir yandan da simsiyah rengi.
Düellolarda kaybettim oğlum ben bakışlarımın güzelliğini .
İyi bakmıyorum evet ,
Boncuklar dağıtmıyorum kimseye.
Sevmiyorsam her şey bahane.
Seviyorsam ...
Ya seviyorsam?
İşte o zaman kaç bence.

Aşk değil , kendini kaybederek sevmek hiç değil.
Anlatamıyorum bunu.
Yazdıklarım da
Şiir değil.
Düzyazı hiç değil.
Bitiriyor umudumu .

Artık uyuyayım . Çok geç oldu.

Hariç'ten Gazel.

Saçlarım iki yanda örgülü duruyor.
Mum üflesene diyorum kendime .
Sonra boşveriyorum bunu yine.
Acıtıyor canımı yaptıkların .
Ama sana kızmıyorum.
Zaten küsemem de kimseye.
Birisi hariç!
Hiçbir zaman anlatamıyor gözlerim.
İflah olmuyor ki kelimelerim .
Zaten ben hep hep özlerim .
Birisi hariç!
Sanki kıldan bir testereyle kesiyorlar yüreğimi
Bütün gün parkta beklerken seni.
Sense uçak modunda tutarken telini
Ben seviyorum yine her zamanki gibi.
Birisi hariç!
Anlamıyorum seni belki, evet.
Sevdiğini söylerken kaçıyorsun gayet.
Aman efendim, gel de bir yüzünü görmeyi bize lütfet(!)
Gerçi gülümserim ben, yaşıyorken uzlet.
Kurarım elbet bazen insanlarla ülfet.
Birisi hariç!

Hariç'ten gazel okumak için abone olmak gerekir .
Hayat bu , bir gün gelir seni de devirir. O çok seviyorum dediğin ben var ya ,
Hariç olmaktan sıkılıp ,
Bir bakmışsın olmuşum toprakla haşır neşir...



Merhaba, ben Hariç. Yukarıdaki de gazelim .

Gibi.

Gidemiyorum ki.
Hava âdeta denizden çıkmış bir insanı hafif hafif üşütüyor gibi.

Çay içiyorum.
Bardak her an dans etmeye başlayıp çayı ziyan edecekmiş gibi.

Düşünüyorum.
Çünkü beynim fazla su çekmiş de ağırlaşmış sünger gibi.

Gülüyorum.
Sanki her daim çok mutluymuşum gibi.

Oturuyorum.
Kalksam dünya ayağımın altından kayıp gidecekmiş gibi.

Öksürüyorum.
İçimde kalan son ciğer parçası da beni terk edecekmiş gibi.

Yakıyorum.
Neron' a meydan okur gibi.

Seviyorum.
Sanki bugüne dek hiç kırılmamışım gibi.

Konuşuyorum.
Söyleyecek kelimelerim yerine ulaşacakmış gibi.

Ama gidemiyorum işte.
Gidemiyorum ki.
Gidemiyorum ,
Prangalar boynuma dolanmış gibi işte , gidemiyorum
Ki.