bAHar

Melekler ölür mü hiç?
Hele sen , benim tek çocukluk arkadaşım.
Gülen yüzüm , canım, sırdaşım.
Aynı evi paylaştığım.
Beni yapayalnız bıraktın .
İzmir'den dönmek, ruhunu alırdı belki insanın ,
Haklıydın .
Ama ben kimsesiz kaldım.
Beş yaşındaydım.
"Bana bıraksanız ölmesine izin vermezdim."
Deyip ağladığımı hatırlarım.
Geçen yirmi küsür seneye rağmen ,
Nisan aylarından da kaçarım ben.
Bahar mı gelirmiş bu ayda hiç ,
Nasıl da yeşillenir çiçekler?
Ama doğru ,
Bir melek düştü toprağa 5 Nisan' da.
Toprak da geliverdi aşka .
Kimse çok durmadı zaten sonra ,
Birer birer geldiler peşin sıra.
Selam söyle onlara da.
Ben hâlâ o beş yaşındaki çocuk kaldım.
Senden sonra oyuncak bebeğimden başka olmadı hiç sırdaşım.
Gülüşün hatrıma gelir
Ama merak etme ağlamayacağım.