öylesine

bazen susmak istiyor kelimeler. anlatacak onca hikayem varken , anlatılacak insan olmadığından belki.
insan , çok garip. ölüme bile alışıyorken zamanla , alışamıyorsun bir türlü yalnızlığa. istiyorsun birilerini illaki yanında. ama öyle insanlar olsun istiyorsun ki , adlarını yazarken harfler bile gülümsesin adeta.
umutsuzca atılıyorsun her kavgaya. don kişot'tan beteriz aslında. ne hayallerimiz var bizi kandıran ne de yanımızda sancho panza! alabora olmamız bundandır belki her dalgada.
gülümsemek neye yarar , içinde varsa binbir türlü yara ? hele bir de , ne güzel gülümsüyorsun , diyen yoksa ...
aşk olmadan yaşanmazmış meğer şu hayatta. hadi açalım o zaman kalplerimizi; insandan başkasına : martılara , rüzgârlara , gitara ... Tanrı aşkına !!! .