An geliyor ve ezilmiş salyangoz ölülerinin üstünde dans ederken buluyorsun kendini.
Gözlerinde yitirilen sevgilerin vazgeçilmişliği…
Yanında olanların fiziksel yalancılıklarında kayboluyorsun
Seni sevdiğini bile söylemiyor artık kimileri…
Unutuluyorsun…
Gülerken, ağlarken, yürürken,
Yaşarken unutuluyorsun.
Geriye sadece yorgunluklar kalıyor,
Sevmeye çalışmanın yorgunlukları…
Güzel bir sözü bile sana çok gören insanların
Hissizliğinde kayboluyorsun günden güne.
Ne gerek var ki unutulmak için ölüme?
Nefes aldığın sürece aslında ölüyorsun.
İyi de, bundan kime ne?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder