Bunu anlatmaya mecalim de yok. Olur olmaz zamanlarda nöbet geçirerek anlatıyorum kırgınlıklarımı. Çoğu zaman "Boş ver." diyorum ama anlaşılan beynim bunu algılamayı unutalı uzun zaman olmuş. Unuttum zannettiğim her şey, artan ilaç dozunda çıkıyor karşıma.
Anlatacak bir şey de bulamıyorum artık. Ne dostun sırtımdan vurup gidişini ne arkamdan çevrilen dolapları yazmaya değer buluyorum. Dostoyevski olamadıktan sonra da "Yazıyorum." deyip böbürlenmenin anlamını anlamıyorum.
Sadece beynimin dağınıklığını hissediyorum. Toplayamıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder