Anahtar kelimeler verilse iyi kötü bir kompozisyon yazabilir bir insan. Bildiğimi zannettiğim hayat ise kompozisyon gibi değilmiş. Zaten öğrendiğim kelimeler de anahtar değil de kilidin kendisiymiş.
Dogmatik ezgileri ritimle söyleyebilen biri olamadım hiç. Cümlelerin de genelde devrik ve kutsanmış ilişkilere sahip değilim. Yine de bu suçlular dünyasında hiç görmediğim birine bile yardım etme çabasındayım. Ne işe yaradıysa...
Makyajlar yapmak, topuklularla yürümeye çalışmak, mantık evliliği gerçekleştirmek isterdim. Pek mümkün olmadı. Her seferinde içine düştüğüm gelenekçi duygusallık, beni diğerlerinin önüne bir yem gibi acımasızca attı. “Nasıl olsa susuyor.” diye düşündüler hep. Hiddetlendiğim çok zaman oldu ama ancak kendime. “Ben de buradayım.” demek nafile. Usandım insanların kötülük için fırsat kollamalarından. Derviş de değilim ki sabırla yoğurayım kendimi sil baştan. Üzülen insanlara panzehir bulmaya çalışırken ben şifasız kaldım. Artık lütfen gözümü açtığımda geçmiş olsun hayatım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder