ismiyle kavgalı olan kadın
yazardı her şeyi, bir tek kalem ona yakın :
içinizdeki kötülükleri bir yana bırakın
artık insan olduğunuzun farkına varın
renklerle arası yok gibiydi
biri ölünce rengi ne olursa olsun acırdı içi
acının rengi olur mu sanki
insanlıkta taraf tutulmazdı ki
uymazdı tam anlamıyla ona hiçbir görüş
sevmeye kalkışmazdı hiç , bilirdi ki hepsi sadece düş
azrail'in ninnisi onun için tatlı bir öpüş
ölüm, hayatta herkesin tadacağı gizemli gülüş
özelliklerden sıyrılmak için yazardı sadece
yoksa işi olmazdı redifle, ölçüyle , kafiyeyle
anlıyor gibi gülümserdi insanları gördüğünde
sevgi onun için artık yalnızca türemiş bir kelime
can yücel'i hatim ederdi devamlı
ne de olsa hiçbir şeye körü körüne bağlanmamalı
verilse ona dünyanın bütün malı
o hep uydurma masallarda hapsolacaktı
" hüzünlendikçe benziyordu babasına"
gözleri dolsa da o hep dik durmak zorunda
ait olamazdı hiç kimseye ve hiçbir yere hayatı boyunca
kaçarken insanlardan içinden derdi ki " hasta la vista "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder