Geç.

hayatta hep geç kaldım bir şeylere. ama bu kez, geç kalmanın bu denli acı olacağını düşünmemiştim. çünkü ölümünle tanıdım seni ömer. sana ömer diye adınla sesleniyorum, arkadaşlarının yaptığı yorumlara baktığımda bundan rahatsız olmayacak biri olduğunu düşündüm. ayrıca sana kendimi yakın hissetmemin asıl nedeni, gidiş tarzın. epilepsi denen lanet , bir o kadar sadık hastalık yüzünden gitmişsin. e ben de epilepsi hastasıyım ama doktorlar, bu hastalığın öldürmediğini söylüyorlar hep. ben de hep bu düşünceyle kendimi ve sevdiklerimi kandırdım. 2014 yılında, böyle sebeplerden gitmek var mıydı ömer? keşke seninle yüz yüze tanışıp, beraberce çözümler arayacak vaktimiz olsaydı. birbirimizle dalga geçseydik mesela. birlikte doktorlara gidip kim ilacı daha önce bırakacak diye yarışsaydık mesela. uykusuz kalınca birbirimizi uyarsaydık nöbetlere karşı. şimdi sen gittin, ben seni gittikten sonra öğrendim. geride kalanlara sabır lâzım elbette. ama seni anlattığımda, "sebep işte"  diyenler var bile. oysa ben, hiç tanıyamadan seveceğim seni. belki senin gülümsemeni takınıp yüzüme, öyle savaşacağım bu hastalıkla, daha güçlü şekilde. sen gittin, ağlayanlar ağladı, ben de ağladım. ama en önemlisi , ben seni anlayanlardanım. ve her nöbet sonrası, bu kez de bir şey olmadı düşüncesiyle bilincimi toplamaya çalışırım. sen gittin. fiyakalı sözlerim yok şimdi. hastalıkla ilgili bugüne dek yazdıklarımdan utandım. ne olur söylesin sana bunları birileri. gitmeni engellemeyen karbamazepinin de ağzına sıçayım!