Ne yaparsam yapayım yaptıklarım hep yanlıştı diğerlerine göre. Çünkü aile denen kavramın beklentilerine uygun değildim.
Doğuştan itibaren gelen hastalıklarımla üzdüğüm yetmiyormuş gibi, davranışlarımla da herkesi hayal kırıklığına uğrattım.
Matematiği sevmedim mesela hiç. Tek taraflı baktıklarını bildiğim hâlde politik muhabbetlere girdim akrabalarla. Kızdan çok erkek arkadaşım oldu mesela. Hava karardıktan sonra dışarı çıktım ya da. Cebimdeki son parayı kitaba verdim çoğu zaman. Hayatımı kazanmak için başka şehirlere gittim. Bunlar gibi şeyler, hep "öteki" kıldı beni. Ve her türlü suçu işler yaptı insanların gözünde. Neye göre suç? Demedim.
Şimdilerdeyse KPSS'yi kazanamıyorum diye suçluyum. Devlette çalışmıyorum diye öğretmen olarak bile görmüyor beni kimse. Sanki diplomam yok benim de. KPSS yüzünden intihar edenlerin haberlerini okuyorum gazetelerde. Ve doktor soruyor: Neye üzülüyorsun? Diye her gittiğimde. KPSS' yi kazanmayana insan olarak bakmıyorlar ki bu devirde.
Önümüzdeki haftalarda yine gireceğim sınava. Kim bilir kimlerle birlikte solacak hayatım bir kez daha?
Sıradaki gözyaşı da beni hiç anlamayacak olanlara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder