Doğan her gün biraz daha yük olarak biniyor omuzlarıma. Yüreğime sonsuz kombine bilet almış acılar sanki, hiçbir maçı kaçırmıyorlar.
Dünyada o kadar savaş varken neden benim bulunduğum tarafa düşmüyor bombalar?
Böyle kepaze bir hayatı kim arzular?
Sadece bir kitap almak istiyorum, o bile sorun yaratıyor yakın çevremde.
Çünkü bu sene çalışmıyorum, oturuyorum ya evde.
Diyorlar ki bir de para önemli değil bilmem ne...
Seni aşağılık bir zavallı olarak görüyor kendi ailen bile.
Sürekli bir bastırma duygusu, sürekli kendine ya da toplumun çoğunluğuna benzetme çabası... İşte anne baba olmanın tanımı.
Bu yüzden anne olmayacağım hiç. Olur da kendimi tutamayıp çocuğumu topluma benzememekle suçlarım... O zaman ne anlamı kalır "anne" kavramının?
Kimsem yok. Kimse de bunun farkında değil. Herkes yanımda zannediyor kendisini ama kimse yanımda değil.
Olmasın kimse, derdim de bu değil. Ama beni suçlamasın, uzak dursun dedikçe akbaba suretleriyle geçiyorlar önüme.
Sevmiyorum kimseyi. Hiç. Bir gram bile.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder