Aptallık

Hiçbir şey yoluna girmiyor. Söz verip sonra yarı yolda bırakmalara liman olmuş gönlüm. İnsanlar geçerken uğrayıp sonra kaybolup gidiyorlar. Israrla bir yenilmezlik türküsü tutturmuşum yenilgilerimi de yanıma alıp. Muhtemelen ölürken de “Yenilmedim.” diyeceğim. Bütün hayatını çözüme odaklamış ancak hiçbir şeyin çözümünü bulamamış bir filozof gibi gideceğim. 

Hayatım, hareketli bir ritme sahip ama sözleri acıklı olan bir şarkı havasında devam edecek. Kimseyi itmedim ama kimseyi de yanıbaşıma çekmedim. 

“Keşke yanımda olsa...” dediğim insanlara kavuşamadan gideceğim. Büyük paralar ya da makamlar beklemedim hiç. Sadece büyük sevgiler bekledim. Aptallık işte... 

Birkaç bin kilometre kadar uzakta kalacak tüm mutluluklar. Çok da tanımadığım biri bana gelip de epilepsi hastası bir tanıdığının beyninin hasar gördüğünden ve artık yürüyemediğindem bahsedecek rahatlıkla. Benim ne hissettiğimin hiçbir önemi olmayacak su şişesinin kapağını açarak önüme hazır şekilde koyan sevdiklerim (!) için. Çünkü an gelecek bir at hızında dörtnala gidecekler hayatımdan. İstedikleri zaman da dönebileceklerini zannederek üstelik. Bunlar hep benim tavrımdan. Aptallık! Düpedüz aptallık! 

Mum gibiyim aynı: Erimek kaderden ama arada soğudukça eski hâlime dönüp dimdik durma çabası... Aptallık be... 

Hiçbir şiiri artık aklımda tutmaya çalışmıyorum.