Babama

 İlkokul 1. sınıfın okuma bayramı töreninde ben ezbere şiir okurken senin oturduğun yerde ağlayışını hiçbir zaman unutmadım. 

Mahallede hiç arkadaşım yok diye dışarı çıkarken beni çanta gibi yanında gezdirmeni, televizyon karşısında büyüyorum diye üzülmeni hiç unutmadım. 

Henüz kimsede yokken sırf bizim için eve 1999’da bilgisayar almanı hiç unutmadım. 

Bana “Bir derdin varsa annene mutlaka anlat.” deyişini, tartışsak da beş dakika sonra gelip “Ben dışarı çıkıyorum, bir şey istiyor musun?” deyişini hiç unutmadım. 

Torunlarını çok sevdiğini, Efnem’i kucağından indirmeyişini, Efe’yi gezdirip tost yemelerinizi hiç unutmadım. 

Instagram’da her gönderimi beğenip, her hikâyeme emoji yollamanı, dışarıya çıktığımda mutlaka “Geç kalma.” diye mesaj atmanı, mesaja cevap vermezsem aramanı hiç unutmadım. 

Şehir dışında çalışmak istediğimde bana köstek değil destek olmanı, arada bir “Kitap çıkarsana.” demeni hiç unutmadım. 

Her özel günde eve çiçeklerle gelmeni, son bir yıldır ailece gittiğimiz kahve içmeleri, yemekleri hiç unutmadım. 

Anne duası almak için karınca gibi ördüğün o yolları, çalışma hayatı için verdiğin öğütleri, “Sen benim gibi olma kızım, paranı elinde tut.” deyişini, en yakınların seni üzdüklerinde “Bir kez gönül kırdın ise bu kıldığın namaz değil.” deyişini, sıradan bir erkek arkadaşımın adı geçse değişen yüzünü, istediğimde cebindeki son paranı bana vermeni, aldığım bir hediyeye bir cümle yazsam dolan gözlerini -telli gözlerini- sabah ekmek kızartmayı, akşam da yemeğin üstüne soda içmeyi sevmeni hiç unutmadım. 

1 Aralık bize gerçekten kışı getirdi benim canım arkadaşım babacığım. Seninle ilgili unutmadığım ve unutamayacağım o kadar çok şey var ki... En çok da senin gibi iyi biri olmaya çalışacağım. Sen bu dünyayı bize cennet yapmaya çalıştın, umarım sen de başka dünyalarda cennettesindir şimdi...