Figüran

 Bana diyorlar ki “Evlensene hem anne olmayacak mısın?” 

Anneliği bilmem ama ben baba oldum. Kendi kendimin babasıyım 1,5 senedir. Nasıl leş bir his olduğunu anlatamam ama yakın örnekler verebilirim:  Acı kabak çekirdeği yemişim de ağzımdan tadı gitmiyor gibi bir his, ayak serçe parmağım sehpalara gelmiş gibi bir his ya da. 

Uyanığım ama uyanıkken de karabasan yapışır mı insana? Bu babalık rolü de öyle yapışıyor bana. En mutlu olduğum anda bile “yetimlik” aklıma gelince bir fena oluyorum. İnsan kaç yaşında olursa olsun yetimlik zor müesseseymiş. Belki de başkasından şefkat beklememek için kendi kendimin babası oldum. 

Artık her yemeğin yanında çiğ sarımsak yiyebilir, zencefil ve zerdeçalı yakınlarda bulundurur, sevmediklerime surat asabilir, herkesin yardımına koşabilir, beni paramparça etseler dahi kan bağı var düşüncesiyle affedici olabilir, hızlı konuşup hızlı yürüyebilirim. Babam gibi tıpkı. Çünkü bunların boşluğu var şu an. Kimse yapmıyorsa birinin yapması gerekiyor. Çünkü bana babamın gidişine alışmak çok zor geliyor. Ben artık baba oldum, her yürek kırgınlığında kendi başımı okşar dururum.