Ayçiçeği

Şimdi sen,yaşadığın onca hayal kırıklığıyla ve sevgisizlikle cezalandırılmaya çalışılmakla oturuyorsun o dükkânın önünde. Dükkân, rengarenk hediyelik eşyalarla dolu. Sana ise griden bozma bir ayrılık, biraz depresyon, kırık dökük bir hayat layık görüyorlar. Ağlıyorsun, uzaklaşmak istiyorsun ama ayağa kalkacak mecalin kalmamış. “Çarçur edilen birkaç ay alt tarafı…” diye düşünmeye çalışıyorsun ama sinir sistemin bir kelimeyi dahi kaldıracak hâlde değil. O dükkânın önünde mıhlanmış gibi oturuyorsun. Yaklaşık bin gün… Bu oturuşun hiç kimseyle ilgisi yok kendinden başka. Kendi kendine Pamuk Prenses’in üvey annesi olmuşsun da elmayı ellerinle sunmuşsun. O günden beri de birinin gelip seni öperek ayıltmasını bekliyorsun.

Devranı değiştirmen için geldim. Önceden orada seninle oturduğum için geç kaldım, özür dilerim. Bazen yanında sessizce oturmamak gerekiyormuş. Bazen o yükün gitmesi için uzaklaşmak şartmış. Ben, kaldırıma geçtim ve oradan sesleniyorum sana, beni duysana! Dikkatini çekmeyi zor da olsa başardım. Bunun için çok çabaladım. Gel yanıma, gel ki dükkânın nasıl yerle bir olacağını izleyelim birlikte.

Bak, sana kötü bir anı sunan o dükkân nasıl da yerle bir oluyor, görüyor musun? Yakınında ne varsa hepsi yerle bir oluyor. Enkaza dönüyor o kiralık sevgiler. Bir sokak yukarıda kocaman bir ayçiçeği tarlası var,  oraya gidip ayçiçekleri ile birlikte yüzümüzü güneşe dönmeye ne dersin? Sonra da eve gideriz, uzun zamandır hasret olduğun yere. Mor bir şalım var, sana veririm. Sıcak bir bitki çayı da yaparım ki sakinleşesin. Artık adını bile hatırlamadığın kişilerden kalan her ne varsa kepçelerle çöplüğe götürülüyor. Sen ise güvenli bir evdesin artık. Kendini yok sayıp başkalarına koşturduğun zamanlar geçti. Hayatın boyunca babanın sana gösterdiği şefkati ben de gösterebilirim sana, hiç değilse saçını okşarım yalnız hissettiğin zamanlarda. Ayılmak için bir başkasına ihtiyacın olmadığını anladın, ben buradayım sevgili Gül. Yaşayacağın çağların en güzeli hep bizimle olacak, ayçiçekleri de hep gülümseyecek sana.