Kâğıt Bebek

 Yağmurları hiç sevmezdin 

Ama yine de gökkuşağı bekledin 

Giysilerin hep rengarenk 

Nereden düştün bu dünyaya Kâğıt Bebek? 

Gözlerinde hüznün bitmeyen ısrarı 

Geldiğin yerler sanki masal diyarı 

Görmüşsün şu âlemde kırk baharı 

Yine de Kâğıt Bebek, seni kimseler anlamadı mı? 

Etten kemikten olmasan bile 

Düşlerin yarışırdı insanlarınkiyle 

Eğer gözyaşların hesapta yok ise 

Çıkarmalı seni gökyüzünde gezmeye 

Sen yeter ki iste Kâğıt Bebek 

Elbette yüzün gülecek 

Güneş ve Ay şahittir buna 

Ağaçlar sahip çıkarlar hep kendi ruhlarına.