Ant

Bu dünyaya çıldırmak için gelmiş olmalıyım. Belki de bu güzel bir şey. Çünkü gençlik yıllarımda hep Nietzsche gibi ölmek istediğimi söylerdim. Onun gibi, sahibi tarafından kırbaçlanan bir atın boynuna sarılıp ağlamak ve bilincimin gidip geldiği zamanlarda "İyi şeyler yazdım, değil mi?" demek isterdim. İyi şeyler yazamıyorum ancak beynimin özgür kalma kısmını sanırım artık gerçekleştiriyorum.
Yaşamak istedim. Özellikle de beş yaşından beri. Ölümü ilk kez gördüğümde, en sevdiğimi ölüm aldığı zaman ben yaşamak istedim. Çünkü ölümün, geride kalan beş yaşındaki bir çocuğu bile "Bana bıraksanız ölmesine izin vermezdim." diyerek ağlattığını anladım. Yaşamak istedim. Ama daha çok yaşatmak istedim. Sevdiklerim henüz hayattalar iken onları sevdiğimi, onların değerli olduklarını hissettirmek istedim. Kimse anlamadı. Anlayıp anlamamalarından ziyade beni üzüyor olmaları beni yıprattı.
Ben, sevdiğim biri özellikle ruhsal bir çöküntü içindeyken kalkıp ona "Sen şöyle yaptın, böyle ettin, bunu yapmadın..." gibi cümlelerle  gitmedim en azından. Ama ben ne zaman kopsam bu hayattan, o çok sevdiklerim (!) yargıç oluverdiler karşımda. Bir "Nasılsın?" ı fazla gördükleri yetmiyormuş gibi karamsarlıkla suçladılar beni.
Akışına bıraktım zaman zaman bazı şeyleri, olmadı. Mücadele ettiğimde zaten hep fiyaskoyla sonuçlandı. Kimse, benim her gün iş aradığımı, çalışmak için başka şehirlere yerleştiğimi, sevdiklerim için yaptığım fedakârlıkları, ısrarla "Bu kez olsun." diyerek girdiğim sınavları, iyileşmek için verdiğim çabayı görmedi. Beni karamsar ilan ettiler kendilerince.
Şimdi, hayalet gibi oturuyorken sandalyede, kimsenin beni görmesini beklemiyorum. Hatta mümkünse görmesinler de. Yeter ki beni suçlamasınlar ve yargılamasınlar.
Hayatımın en mutsuz dönemlerinden birini yaşıyorken ve Didem'i, Yavuz'u, Nilgün'ü anlıyorken, kalkıp kimse bana karamsarlıktan bahsetmesin. Nietzsche de hiç kusura bakmasın, deliriyor olabilirim lakin "Beni öldürmeyen şey, güçlendirmiyor." Artık bu devirde yaşamak para etmiyor...