Leylakların mora çaldığı mevsimler bunlar.
Bahar gelir insanların hayatına hani
14 yıl önce kaybedince birden seni
Baharlar sonsuza dek beni terk etti
O gün anladım ki herkes bir gün gidermiş
Ve "her ölüm erken ölüm", her gidiş aniymiş
Çocukluk defterim kapandı
Seni yeşil boyalı arabanın içinde gördüğümde
"Kalk" desem kalkmazdı bedenin, bilirim
Ben ölümü zaten beş yaşında öğrenmiştim
O zaman "Benim elime bıraksanız ölmesine izin vermezdim" demiştim
Yedi yıl sonra sen benim elimdeydin işte ama gidişini engelleyemedim
Sen kurtuldun belki "Zehra"sız bir hayattan
Ama ben, diğer Zehra kaldı bir başına buralarda
Toprağı söküp atasım geliyor
Mezar taşınla her göz göze gelişimde
Senin adını o taşa yazarken hiç mi acımadılar ki benim iç çekişime?
Gözlerinin ışığının yitişine şahit oldum ben,
Çenenin istemsiz hareketlerini,
Nefesinin kuş gibi göğüs kafesinde çırpındığını gördüm.
Doktor ertesi gün eve geleceğini söyledi de
Evin önünden cenaze arabasıyla geçip gideceğini söylemedi ama.
On iki yaşında çocuktum.
Baharları beklerken hayata aldandı dallarım, kurudum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder