Kehkeşan

 Gayriresmi ilişkilerde kendimi hep önemli zannettiğim zamanlar geçti. Hayatına kazara girdiğim insanlardan koşarak uzaklaşıyorum ki kimse zorunlu merhabalarını bana harcamasın. 

Öfkemi yenebilmeyi öğrendim. Bir felsefeci gibi dünyadan uzaklaşamıyorum ama kafa dinleyebileceğim, kendime gülümseyebileceğim mağaralar oluşturabiliyorum. 

Zaman zaman çok inanmak istedim: Kâğıda, kaleme, insanlara inanmanın bir sınırı olduğunu iyice anladım. Hayatımda ıslahat yapmam gerekti, yaptım. Artık insanların hercailiğinde gülüşlerimi harcamamaya karar verdim. Çünkü değer verdiğimi belli etmeye kalksam ya yanlış anlaşıldım ya da önemsenmedim. 

Bana kuruntular verecek, beni iflasa sürükleyecek, ömrümü çürütecek her türlü saçmalıktan ve saçma insandan uzak durmak, geri kalan ömrümde belki bir nebze olsun huzuru sağlar. 

Dünya için sevgimi ziyan edenlerin değil, her tavrıyla ruhumu yüceltenlerin yanında olacağım.