Lâl .

47

4

Göz kapaklarım aşağıdan yukarı doğru kapanıyor.
Bana mı öyle geliyor bunca uykusuzluktan sonra ?
Yoksa yerin çekimi mi bitti sonunda?
Tersine dönüyor bütün dünya..
Ben, nasıl doğdumsa annemden çırılçıplak ;
Öyleyim şimdi de.
Önce tutuyorsun elimi diyorsun ki "Kansızsın zaten, açıkta bırakmayalım ellerini."
Titriyorum ben zaten.
Bırakıyorsun sonra aniden.
Yüzünde o kendince Gülümsemen.
O da kayboluyor daha sonra birden.
Tanımıyorsun sesimi, gözlerime bakmıyorsun içten.
Bir "merhaba" ya hasret kalıyor sessizliğim.
Tersine döndü ya dünya, işte sensizim.
Varsaydım ki hiç tanışmadık,
Hiç görmedim hareketli gözlerinin hüzünlendiğini
Sen hiç sevmedin beni..
Ama işte, annemden koparıldığım gündeki gibi,
Çırılçıplağım yine şimdi..
Ağlamaklıyım aldığım ilk nefes yakıyormuşçasına ciğerlerimi..
Hadi gel, beni koydukları kundağım gibi sar ruhumun kanayan yerlerini..
İlk günkü gibi..