Akşamsefası

Bir akşamsefasının hüznüne konuk oldum:

Güzelliği sözaçmazlıklar içinde gidip geliyordu.

Hâlbuki sabaha olan küskünlüğün

En ateşli savunucusu oydu.

Varsayımlı taraçalara konuk olurdu hep,

Eğlencesi de parayla ölçülemeyecek.

Peltek ayçiçekleri gibi

Güneş’e hiç minnet etmeyecek.

Doğa tarihinde bambaşka bir yerde,

Aslanağzıyla komşu olur duvar diplerinde,

Tohumları  dönmek üzereyken kahverengiye,

Almış onu inceden düşünce.

Ne olduğunu merak ettim.

Adı “sefa” iken sebebi neydi boyun bükmesinin?

Sonradan durumu fark ettim:

Gündüzsefasını getirmişler yanına,

İnat yapar gibi ona.  

Gece onu kimseler fark etmezken

Gündüzsefasına  hayran olurlarmış âdeta.

O günden beri

“Kahkaha çiçeği” de denmiş gündüzsefasına,

Akşamsefası hep kenarda, kıyıda.