Yine mi Başlık

Pet şişeleri, onların kâğıdını çıkararak kullanmayı seviyorum. Sanırım her türlü etikete karşı oluşumdan kaynaklı bu. 

Kadife perdelerin  kattığı nostaljik havaya bayılıyorum. Her an bir yerden Neşe Karaböcek çıkıp şarkı söyleyecekmiş gibi hissettiriyor bana. 

Askıyı tutan tek bir çivi var. Düzeltmiyorum çünkü "asılmanın" her türlüsüne karşıyım. 

Masanın üstünde, baş ucumda, çekmecelerin üstünde renk renk ojeler geziniyor. Pek de kullanmama gerek yok artık ama ojelerin yarattığı havayı seviyorum. 

Bir sürü kıyafet... 

Kitap... Daha çok kitap... Deli gibi kitap... 

Bir köşede ilaçlar... 

Boya kalemleri... 

Duvarın bir yanı mor, bir yanı eflatuna döner gibi... 

Gitarım da şuralarda bir yerdeydi. 

Posterler... İmzalı-imzasız posterler... 

Balkon kapısı... Önünde kocaman bir yastık, "Seni seviyorum." temalı... 

Giyineyim de çıkayım dışarı.