Hiçelleme.

Yapamıyorum.
Hiç kimseyi mutlu edemiyor,
Kimsenin yüzünü güldüremiyorum.
Bir "hiç" olmak tam da bu noktada başlıyor işte.
Tam da istediğim gibi belki de.
Tam da hayal ettiğim buydu belki de
Henüz kendimi bile tanımlayamadığım zamanlarda
Özendiğim Nietzsche gibi
Deli olmak gibi
Deli ama ilerleyen yıllarda anlaşılmak gibi
Ya da hiç olmak gibi bağıra bağıra işte.
İlerlerken bir kısır döngüde
"Çirkinin tanımına bile uymayan bir benim işte."
Sakin bir deniz isterim hiçliğime sadece
Bu yüzden yaşıyorum denize kıyısı olmayan bir yerde.
Hiçlik işte böyle...