Soru

Değmiyor be!
Kimse için sözcüklerimi eskittiğime değmiyor. Lakin yine ağlıyorum işte kendini bilmezlerin nasipsizliklerini öderken.
Ah be Tanrım! İnsanları geçtim, ama sana hiç mi yaranamadım? Bu kadar mı insan olmayı başaramadım?
Tırnaklarımı bile yemiyorum artık. Sıkıntım o derece büyüdü. Kafayı yiyorum onun yerine. Daha temiz oluyor böylece.
Zaten sinir sisteminde mevcut bulunan sevgili hastalığım, zihnimi allak bulak ediyor.
Anladım ki  şu hayatta güzellik hiçbir durumda beş para etmiyor. Çirkinlere  güveniyor herkes, güzelsen eğer, her türlü kötülüğün sebebi sen oluyorsun insanların gözünde.
Uzak kalayım cümlesinden deyip sosyal medya hesabını kapatıyorsun,bu kez de telefondan döşüyorlar mesajlarını: "Sildin herhalde bizi!" gibisinden makyajlı imalar geliyor kafana. Halbuki o mesajı atan insan hasta olduğunda  günlerce ağlamıştın sen  ya!
Şimdi hiçbiri senin yanında olmuyor. Sen hep öcüsün, kötüsün, karanlıksın onlara göre. Olmasınlar yanında, ona da eyvallah da, neden zehirlemeye çalışıyorlar ki seni her fırsatta?


Neşeli hikâyeler yazacağım bir gün ben de aslında.