Geç 1 için http://duslervezindan.blogspot.com.tr/2014_11_01_archive.html
Bir insanı öldüğünde tanımak yeterince kötü hissettiriyor.
Bugün yokluğunla öğrendim varlığını Gurur. Gülüşünle tanışamadım hiç, ses tonunu bilmiyorum mesela. Anlıyorum seni ama. Anlıyorum. Çünkü epilepsi nöbeti geçirirken balkondan düşmekle yitirmişsin hayatını. Bu çağda hâlâ milattan önceden kalmış bir hastalık yüzünden yitiriyorlarsa insanlar gençliklerini, tıptan bahsetmek çok da iç açıcı olmuyor hani. Her nöbet sonrasında "Bu kez de kendime geldim, acaba düşerken neremi çarptım, dilim soluk borusunu tıkamamış neyse ki..." gibi düşünceler sararken beynimi, nöbet sonrasında başka bir dünyada uyanmak nasıl yabancı bir histir bilemiyorum Gurur.
Tam da bir yarışma için "hastalık" konulu kompozisyon yazıyordum. Hâlbuki bu hastalıkla bizler ölmek için yarışıyoruz âdeta.
Umarım öbür dünyada epilepsi hastaları için ayrılmış özel bir bölüm vardır da "Gurur" duyarız belki,
Ömer'e de selamlarımı iletirsin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder