2

İki gün önce, “Sevdiğini söyleyemiyorsan ölürsün.”  yazmıştım ve orada bırakmıştım kalemi. “Ölmek de neyin nesi?” dedim ve sustum. Akıttım düşüncelerimi başka yönlere. İyi ki de öyle yapmışım. Bugün sevdiğimi söyledim rahatlıkla. Aslında anlıyordun ya. Çok şey öğrendim bugün hayat adına. Yine senden. Sana dair. Topluma dair. İnsanlığa dair. İnsan sarılmalı doyasıya. Bakış açısı değişmeli zaman zaman hayatta. Sıkılır insan yoksa.

İsminde “t” harfi olan birisinden bahsetmişti falcı geçenlerde bana ve drama yazarı olacağımı söylemişti de inanmamıştım ben ona.

Anlamlar yüklemek bir şeylere, boşuna. Zamanı saate, dakikalara değil; anlara bölmek… Özgürlüğün tanımı da bu aslında. Oh, nasıl rahatladım ama! Nasıl çizdin avuçlarıma geleceğimi dudaklarınla…

Anlatamam. Aşk değil bu. Kıyılarda  yaşamak. Derin bir nefesle. Hadi bağlayalım buradan Şizoşems’e…  

19.03.2015