Ebeveyn

Birinin her hatasında onu yargılayan insanların bu hataların yapılmasında ne kadar payları olduğunu düşünmelerini isterdim.

Mesela  bir anne-baba düşünmeli en çok bunu. Anne-baba olmak biyolojik anlamda çok kolay. Peki, sonrası? Bunu kimse düşünmüyor. Herkes toplum baskısı yüzünden ya da yalnız kalmamak için anne-baba olmayı tercih ediyor. Evet, ikincisi daha kötü. Çünkü şunu düşünüyor insanlar: “Ben bu dünyada yalnız kalmamalıyım, evladım olursa bana bakar.”  ya da “Ben ölüp gittiğimde bu dünyada benden bir eser kalsın.” Ne kadar iğrenç bencillikler bunlar! Sen öldükten sonra, senden eser kalsa ne olur, kalmasa ne olur? İnsanlar bunu kendilerine itiraf edemeseler de düşünceleri bu yönde. Çünkü insanoğlu, bu dünyadan hiç gitmeyecekmiş gibi yaşama derdinde.

Sonrası mı? Sonra işte çocuklar, çocuklar… Kimse düşünmüyor ki “Bu çocuğa gelecek verebilir miyim? Onu, psikolojisini bozmadan yetiştirebilir miyim? Her davranışımla ona rol-model olabilir miyim?” gibi şeyleri. Baba, gidiyor sürekli içmeye. Her fırsatta içiyor, sarhoş geliyor eve. Ve çocuğundan içki içmemesini bekliyor. Ona sürekli bu yönde nasihat ediyor falan… Nasıl da yapmacık sevgiler bunlar böyle!  Anne, kocasıyla uğraşmaktan bıkmış, kendi hâlinde. Çocuk biliyor ki kimseyle derdini paylaşamaz. Çünkü kendi yaptıkları hataları görmeyen ebeveynler, çocuk aynı hatayı bile yapsa ona kızarlar, bağırırlar ve hatta daha fazlası…

Hiç düşünmez anne-babalar çocuklarının yaptıkları hatalarda kendi davranışlarını. İşte bu düzen böyle devam ettikçe mutsuz çocuklar dolduracak dünyayı.

Dünyaya bir “evlat” getirmekten ziyade bir “insan” getirdiğinizi düşünün. Sonra “bir anlık hatalardan” “korunun”.