23-29 Şubat 2016
Güzelliğine tanık oldum hayatın, ilk kez bu kadar doğal ve ilk kez böylesine derin... Kana kana tattım gülümsemenin tonlarını. Ağlarken yalnız değildim. Düşüncelerin paralel gittiği ortamlarda dibe vurup nirvanaya çıkmanın med-ceziriyle mest oldum.
Sevilmek nasıl bir duyguymuş hatırladım. Kimi "Gül" dedi, kimi "abla" dedi, kimi "Düşlem" diye seslendi ve bilinç altımda hepsi bir yer edindi. Gönlümde edindikleri yerlerin yanı sıra...
Tedirginliğimi tepe taklak eden samimiyetlere denk geldim. Doldu sadece gözlerim, belki de yüzlerine karşı pek belli edemedim.
Dizime yattı bembeyaz bir kedi usulca, kadehler kırdım "minnoş" gönüllerde yanlışlıkla, kırgınlıklara sünger çekildi paylaşılan güzel anlar adına, sözler verildi gelecek güzel günler hatrına...
Sadece evini değil, yüreğini de açtı Bayan N. bütün varlığıyla... (Minnetler ekstra...)
Açık sözlü hâliyle canımıza can kattı Bay M. mesela...
Gülümsemesini esirgemedi Bay A. ses tonunun olgunluğunda...
Kendini beğenmiş zannettiğim Bay Y. çocuksu masumiyetteymiş aslında...
Samimiyetiyle tayfadan biri olduğunu kanıtladı Bay A.A. şiirsel hüznünün yanı sıra...
Anladım ki hayat, en saçma şarkıları söylerken bile eğlenebiliyor olmakmış, yanında doğru insanlar varsa...
Anladım ki neşeli hikâyeler zorlayarak değil, yaşanarak yazılırmış.
Ve İzmir'de bıraktığım insanlar "Hayatımdan hiç çıkmasın."mış ...
https://youtu.be/nYf2amw4sME
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder