Bu akşam ünsüzlerimi düşürüyorum uçurumdan aşağıya.
Kim demiş ki benim doğuramayacağımı şu dünyada?
Ama en iyi bildiğim şey kusmak nitekim:
Bir tek gözyaşıma neden olan öznelerin hepsini kustum trilyonlarca!
Kimsenin beni umursamadığı gecelerin kucağında,
Oturdum, porselen kalbimi birleştirip diktim ben!
Ne halta yaradı peki bu şölen?
Daha çok aldanma, daha çok ayrılık, daha çok...
Yoruldum.
En çok da ulaşamadığım yıldızlardan medet ummaktan yoruldum.
Sevdiğini söyleyen insanlardan bile bir şey bekleyememekten, sürekli kenara itilmekten, varken yok olmaktan, yok olmak istediğimde de samimiyetsiz var etme çabanızı görmekten yoruldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder