Düş'sel Çelikler

Kızıldı saçlarım alabildiğine.
En çok görmeye maruz kaldığım renkti belki de.
Kalbim kanardı durduk yere.
Belki bir kadeh şarap iyi gelirdi yorgun 'ben'e.
En sevdiğim kelime 'asi' ydi,
Kızıl da ruhumdaki anarşist bir melekti.
'Rüzgârda savruk, başına buyruk' saçlarım vardı benim.
Sonra..
Mavi-siyaha dönüştü düşlerim, saçlarım, ellerim.
Güneşte bakınca fark edilir ancak mavi yanı sessizliğimin.
Bu renk, kilit vurdu adeta, asi saçlarıma, yaşayışıma.
Öyle bir yerleşti tepemin tasına..
Sen de mavi-siyah gibi geldin yerleştin gönlümün tahtına.
Bütün kızıllar yerle bir oldular o anda.
Şimdi, saçımı kızıla çeviremiyorum, kalbimi de.
Şimdi, seni de kırıp atamıyorum şarapla dolu bir kadeh niyetine.
Ne saçlarım özgür ne de ben.
Mavi ile siyahın tutkusuna yenilmekte bu denklem.
Aşkın giderinde tıkanıp kalıyor Düşlem.
Sevin, neşelen...